niedziela, 17 listopada 2019

losy bloga w łapkach Witka?

Słuchajcie! Znowu się do Was odzywam JA, bo matka coś ostatnio nie ma czasu i nie ma weny do pisania. Powiedziała, że tematy jej się skończyły i nie ma o czym pisać... Skandal! Jak to nie ma o czym pisać! Ma dwa koty w domu i nie ma o czym pisać na kocim blogu.... Dobre!


 Matka! Ja ci podpowiem. Kup mi jakieś nowe chrupki i napisz o tym. Ja chętnie coś przetestuję, bo ostatnio jestem głodzony.... Mogę testować przysmaki, kabanosiki i mokre jedzonko. Serio! Jestem na to gotowy! Tylko błagam, nie testujmy już żadnych ubranek!


Ja nawet mogę poddusić kurdupla, nakręcisz filmik, cykniesz kilka fotek i już jest wpis o tym, jak się kochamy ;P



No Nasi Kochani Czytacze, podpowiedzcie matce, o czym można pisać. Bo jak nie będzie pisała, to blog nam padnie i będzie już pozamiatane. Tyle lat pracy na marne! No pomóżcie! 


                                                                      Wasz Witek

 


 

poniedziałek, 11 listopada 2019

koci długi weekend

Słuchajcie, wyrodna Matka na weekend zostawiła nas na pastwę losu i wyjechała. No spakowali się i zniknęli. Ale nie ma tego złego.... Bo przychodziła do nas babcia. A jak powszechnie wiadomo, babcia dobrze karmi. W słowniku babcinych pojęć nie istnieje słowo DIETA, więc jadłem ile wlezie. A dokładnie, ile babcia do miski dawała. A dawała przynajmniej dwa razy więcej od wyrodnej matki ;)


Nie powiem, byłem przez te kilka dni bardzo szczęśliwym kotkiem. Chociaż nie byłem długo najedzony, bo mój żołądek nie wyrabiał z taką ilością jedzenia, więc regularnie witał babcię paw. Żeby było spektakularnie, pawia zostawiałem na sofie.... No i napytałem sobie biedy, bo babcia ograniczyła racje żywnościowe, a matka to mnie chyba zabije za tę sofę....


Kurdupel zmiękczał babcine serce, wiadomo, to jest lizus. Za to dziadek stwierdził, że to niezły dzikus, bo uciekała i przemykała przed nim. Bo ona się mizia tylko z tym , kto daje żarcie. Wiadomo! Nic za darmo! Wycwaniło się to małe goowno ;)


Na szczęście weekend szybko minął, starzy są już na miejscu i wszystko wróciło do normy. Ufff. To znaczy ja głównie śpię, a mała głównie kombinuje, ludzie tyrają na nasze chrupki. Taka oto u nas norma :D





Kto miał równie udany długi weekend? No kto? ;) Napiszcie!

niedziela, 3 listopada 2019

czytanie z kotem (20)

Ostatni wpis z serii "czytanie z kotem" pojawił się na blogu w sierpniu. Chyba najwyższy czas nadrobić. Co prawda przemycałam informacje o aktualnie czytanych książkach w innych wpisach, ale szczerze mówiąc brakowało mi pracy nad postem o książkach ;) Dzisiaj będą aż trzy książki, ale wszystkie jednej autorki.


Chodzi dokładnie o książki Agaty Przybyłek. Od razu wspomnę, że autorka pisze lekkie, zabawne, romantyczne i poruszające powieści dla kobiet. Jeżeli ktoś nie lubi tego typu literatury, ten wpis nie jest dla niego ;) Zakupiłam od razu trzy pierwsze powieści autorki, ponieważ mają całkiem pozytywne recenzje, a poza tym stanowią całość. Może było to ryzykowne kupować w ciemno od razu trzy książki, ale coś czułam, że mi się spodobają.... Zaczęłam czytać oczywiście chronologicznie, od pierwszej czyli "Nie zmienił się tylko blond".


I co? I się rozczarowałam. Tendencyjna fabuła, gdzie zdradzona kobieta układa sobie życie na nowo, a wszystko przychodzi jej z ogromną łatwością. Pomijając to, nie można autorce odmówić umiejętności budowania akcji humorystycznej, więc ogólny odbiór lektury jest przyjemny. To typowa pozycja do przeczytania dla relaksu, chociaż z góry można przewidzieć, jak się skończy. Sposób pisania autorki przypadł mi do gustu, a jako że jest to jej debiut literacki, miałam nadzieję, że się dziewczyna rozkręci i z każdą kolejną książką będzie lepiej. Więc po krótkim odpoczynku sięgnęłam po kontynuację, czyli "Nieszczęścia chodzą stadami".


Szczerze mówiąc książka łączy się z poprzednią bardzo luźno, więc wcale nie trzeba czytać po kolei ;) Bohaterka pierwszej części, Iwona, pojawia się w tej okazjonalnie. Główną bohaterką jest Martusia, jej kuzynka, która wraca z emigracji do rodzinnej wioski. To, co trochę mnie denerwuje w książkach Agaty Przybyłek, to tendencja do zdrabniania imion bohaterów. Ciągle czytamy, że Iwonka i Jaruś, Martusia to, Martusia tamto. Mnie osobiście trochę to drażni. Poza tym książka jest zdecydowanie lepsza od pierwszej. Akcja dużo ciekawsza, mniej odrealniona od poprzedniej i jakoś tak bardziej polubiłam główną bohaterkę, chociaż nie od razu ;) I jak mam być szczera, wątek miłośny zdecydowanie ciekawszy. Jednak miałam rację, autorka zaczęła się rozkręcać, więc od razu sięgnęłam po kolejną część "Grzechu warta".


Główną bohaterką jest Agata, córka Iwony. Różnica czasowa w fabule pomiędzy pierwszą a trzecią książką to sześć lat. Agata jest studentką i właśnie rozpoczyna wakacje. Niestety chcąc uciec od nadopiekuńczej babci Haliny, Agata pakuje się w niezłe tarapaty, które zmienią jej życie nieodwracalnie. To jest zdecydowanie najlepsza książka z wszystkich trzech! Autorka zbudowała taką fabułę, tak pokomplikowała życie głównej bohaterki, że ciężko się oderwać od czytania ;)

  
No powiem szczerze, że już nie mogę doczekać się kolejnych lektur, które wyszły spod ręki Agaty Przybyłek! A sporo tego autorka naprodukowała ;) Teraz robię sobie przerwę na inne, ciekawe pozycje, ale na pewno w okolicy świąt wrócę do lekkich historii Agaty.

środa, 30 października 2019

podsumowanie października

Jesień, jesień... Lubicie jesień? Bo ja nie lubię ;) Momentami jest fajna, jak jest ciepło i kolorowo. Ale tak poza tym to raczej wyznaję zasadę "oby do wiosny!" ;)


To pora lekko nostalgiczna, ten klimat bardzo mi się udziela....


Ale ogólnie jesień bardzo mnie rozleniwia. Niewiele mi się chce ;) I te temperatury.... Koniec siedzenia na balkonie... Nasze ostatnie posiedzenie balkonowe i Kseni stosunek do mnie...


I wszystko jasne, wiadomo kogo kocha ;)


Najchętniej by się z łóżka nie wychodziło. Ale niestety trzeba... No dobra, prawda jest taka, że koty nie muszą ;) Jesienią chciałabym być domowym kotem


 Ksenia koniecznie chce być administratorem naszego konta na IG. Pozwolić jej? 


Jesień to dobry czas na czytanie. Ostatnio raczej lepiej wchodzą mi lektury lekkie i łatwe, więc po takie sięgam ;)


Nory Roberts nie czytałam całe wieki, przejadły mi się romanse. Ale ta książka nie jest taka zła, ponieważ oprócz romansu mamy także motyw kryminalny, cały czas się coś dzieje. Książka do szybkiego łyknięcia ;)


No i moja ulubiona Moyes. Uwielbiam jej sposób pisania, wielowątkowość! Wciąga momentalnie i maksymalnie. I każda książka jest inna, tym razem matka, borykająca się z problemami finansowymi, mająca na utrzymaniu dwójkę "dziwnych" dzieci i ogromnego psa :) Momentami mocno komediowa fabuła i znowu poznajemy perspektywy różnych bohaterów.... Polecam!


Z początkiem października jesień jeszcze bardzo nieśmiało dawała o sobie znać.


A potem się rozkręciła ;) Na obu zdjęciach jest Zalew w Nowej Hucie.


Ksenia rośnie i rośnie, ale nadal jest strasznie dziecinna. Ulubione miejsce brykania to nadal krzesło ;)


Długo się zastanawiałam nad kupnem tego łóżeczka. Po pewnym czasie od zakupu mogę śmiało powiedzieć, że zakup był udany. Witek kupił ten pomysł! Wieczorem, kiedy kładę się do łóżka i jeszcze czytam, Wituś wchodzi do łóżeczka ;) Rano, kiedy uda mi się wstać przed nim, też widuję go w łóżeczku.



Mała korzysta mniej z łóżeczka, Herbaty z pomarańczą też nie chciała pić ;) Dziwne te dzieci....


Drapak w sam raz na dwa koty


A cio to? 


Najładniejszy miesiąc jesieni za nami. Zdecydowanie październik nas rozpieścił pogodą i temperaturą.


Daj smaczka!


Spotkanie z sąsiadem.



Nie ma jak relaks z książką i kotami na balkonie. Taka temperatura mogłaby być przez całą jesień...


Dużym plusem jesieni są późne wschody słońca. Otwieram oczy i mam taki widok.


Wschody i zachody słońca mają w sobie coś magicznego. Jeden taki wschód spędziliśmy na Kopcu Wandy.


Żal rozstawać się z tegorocznym październikiem.... Był piękny!


piątek, 25 października 2019

jesienna sesja

Tak mnie naszło coś na jesienną sesję. I powiem szczerze, że podziwiam wszystkich kocich fotografów! Nie wiem skąd oni mają swoje koty, które tak pięknie pozują! Moje futra współpracowały średnio, ale i tak Wam pokażemy efekty naszej ciężkiej pracy ;)


Zdecydowanie bardziej zdyscyplinowanym modelem był Witek. 


Witek rozglądał się za smakołykami, natomiast Ksenia bawiła się liśćmi.


No i oczekiwanie na nagrodę ;)



Nie ma nagrody, nie gadam z tobą!


Gdzie ona schowała te smakołyki?


Ciekawe kto to wszystko posprząta?